➡️drodze do psychoterapii — o marzeniu o reżyserii filmowej, rozmowie z ojcem, która skierowała go na psychologię, i o pionierskich realiach pracy w latach 70. w Polsce;

➡️ formowaniu się terapeuty — o pierwszych pacjentach, pracy w klinice psychiatrycznej, popełnianych błędach oraz o tym, jak własna terapia (już na studiach), superwizja i praca zespołowa stały się dla niego fundamentem zawodu;

➡️ psychodramie — czym jest ten nurt, dlaczego “teatralna” forma nie jest dodatkiem, tylko drogą do leczących doświadczeń emocjonalnych, szczególnie w pracy z traumą;

➡️ granicach terapii i odpowiedzialności — dlaczego relacja terapeutyczna nie może zastąpić życia, kiedy odmawia pracy i czemu przestrzega przed “uzależnieniem od terapii”;

➡️ pracy z uzależnieniami — o doświadczeniach z lat 80., stażu i pracy w ośrodku leczniczo-wychowawczym, realiach terapii i pacjentach uzależnionych od tzw. “kompotu”;

➡️ tym, co w ludziach uniwersalne — o podróżach, tworzeniu więzi i obserwacjach różnic kulturowych, m.in. w podejściu do relacji rodzic–dziecko w społecznościach himalajskich;

➡️ standardach i profesjonalizacji zawodu — o pracy w Sekcji Naukowej Psychoterapii PTP, roli superwizorów, kulisach myślenia o regulacji zawodu psychoterapeuty oraz o tym, dlaczego współpraca między nurtami jest konieczna.

To odcinek dla osób, które chcą zobaczyć, jak wygląda dojrzałe myślenie o psychoterapii — bez idealizacji, bez magii, za to z naciskiem na granice, etykę i faktyczną zmianę. Dla psychologów, psychoterapeutów i studentów, którzy są ciekawi, co stoi za decyzjami terapeuty: kiedy warto pracować, kiedy odmówić, jak nie “wpaść” w rolę i jak dbać o własną higienę, żeby nie szkodzić pacjentom.

Zapisz się, aby nie przegapić następnych odcinków